Maelsonweg

François Maelson was van vele markten thuis. De in 1538 geboren Enkhuizer werd in 1563 benoemd tot stadsmedicijnmeester. Voor een bedrag van 42 gulden per jaar behandelde hij ‘zowel de armen als rijken in tijden van sterfte en besmettelijke ziekten’.

Maar Maelson was niet alleen medicus. Als staatsman en diplomaat speelde hij een belangrijke rol in de geschiedenis. Zo maakte hij in 1575 en 1585, ten tijde van de Tachtigjarige Oorlog, deel uit van diplomatieke missies naar de Britse koningin Elizabeth om steun te vragen in de strijd tegen de Spanjaarden.

Hij vervulde verder diverse prominente functies. Zoals pensionaris van Enkhuizen, lid van College van Gecommitteerde Raden van West-Friesland, Raad van Prins Willem van Oranje, Raad van Prins Maurits en pensionaris van West-Friesland.

Maelson steunde ook de zeereizen van de in Haarlem geboren Jan Huygen van Linschoten, die later naar Enkhuizen verhuisde, en Enkhuizer Lucas Janszoon Wagenaer. Die laatstgenoemde kon in 1584 met hulp van Maelson het bekende werk Spieghel der Zeevaert uitgeven. Een leidinggevend werk voor de zeecartografie.

Het onderschrijft de veelzijdigheid van Maelson die door geschiedschrijver Gerard Brandt, eveneens uit Enkhuizen, als ‘Cicero van Enkhuizen’ werd omschreven.

Maelson, die oorspronkelijk overigens Frans Pieterszoon Maekschoon heette, overleed naar verluidt in 1601 in Enkhuizen.

Bron: www.westfriesgenootschap.nl, www.kroniekvanenkhuizen.nl en Nieuw Nederlands Biografisch Woordenboek, 1933.